Zakłada się, że tam, gdzie występuje tlenek węgla, powinien też być wodór cząsteczkowy. Wszystko wskazuje na to, że cząsteczki tlenku węgla są jedynie w najgęstszych i najzimniejszych obłokach obszarach, gdzie nie dociera światło gwiazd, rozbijające cząsteczki na atomy składowe. Takie gęste obłoki, miejsce aktywnych procesów gwiazdotwórczych, odkryto w cienkiej (o grubości 100 pc) warstwie u dołu galaktycznej atmosfery. Do niedawna cząsteczki wodoru były bezpośrednio obserwowane jedynie w miejscach, gdzie ulegały rozbiciu na wodór atomowy pod wpływem promieniowania ultrafioletowego pobliskich gwiazd lub wysokoenergetycznych cząstek wiatru gwiazdowego. W takich okolicznościach FF promieniuje w zakresie podczerwonym na długości fali 2.2 \im. Jednak w ciągu ostatnich paru lat pracujące na orbicie wokólziemskiej spektrografy, jak wynoszona na promie kosmicznym platforma ORFEUSSPAS i nowy satelita Far Ultraviolet Spectroscopic Explorer (FUSE), poszukiwały cząsteczkowego wodoru w ultrafiolecie na długości fali rzędu 0.1 |iin. Takie obserwacje wykrywają wodór, przez który przechodzi światło odległych gwiazd lub kwazarów. Cząsteczki H2 pozostawiają ślad w ultrafioletowych widmach tych obiektów w postaci charakterystycznych linii absorpcyjnych.