W pobliżu tej płaszczyzny tworzą się skupiska gazu gęste obłoki, w których w wyniku kondensacji największych zagęszczeń dochodzi do formowania nowych gwiazd. Kiedy gwiazdy umierają po wyczerpaniu zasobów paliwa jądrowego, te, które co najmniej dorównują masywnością Słońcu, wyrzucają znaczną część swojej masy z powrotem do ośrodka międzygwiazdowego. Dlatego w miarę starzenia się galaktyki każde kolejne pokolenie gwiazd wzbogaca ten ośrodek w ciężkie pierwiastki. Podobnie jak w przypadku obiegu wody na Ziemi, po „kondensacji” następuje „parowanie”, dlatego cały proces może zachodzić wielokrotnie. Wysoko, jeszcze wyżej TRAKTOWANIE OŚRODKA MIĘDZYGWIAZDOWEGO W kategoriach prawdziwej atmosfery pozwala dostrzec jedność niektórych zasadniczych zagadnień astrofizyki. Najważniejszym z nich jest problem powstawania gwiazd. Choć astronomowie od kilkudziesięciu lat znają ogólne zarysy tego procesu, wciąż do końca nie rozumieją, od czego zależy, kiedy i w jakim tempie gwiazdy wyłaniają się z ośrodka międzygwiazdowego. Dotychczas teoretycy wyjaśniali powstawanie gwiazd, uwzględniając jedynie lokalne warunki wewnątrz izolowanego obłoku gazu; obecnie zaś biorą pod uwagę Galaktykę jako całość.