Coraz więcej międzygwiazdowego gazu uwięzionego zostaje w długożyjących gwiazdach. W końcu cały zapas gazu w naszej Galaktyce się wyczerpie, a w przestrzeni pozostaną jedynie gwiazdy. Jak szybko to nastąpi, zależy od tego, czy Droga Mleczna jest układem izolowanym. Najnowsze obserwacje świadczą o tym, że Galaktyka to wciąż układ otwarty, zarówno pozyskujący, jak i tracący materię wskutek jej wymiany z kosmicznym otoczeniem. Zaobserwowano obłoki o dużej prędkości, złożone ze stosunkowo czystego wodoru, które opadają na naszą Galaktykę z przestrzeni międzygalaktycznej, odmładzając ją pod względem składu chemicznego. Jednocześnie materia gazowa uchodzi z Galaktyki w formie szybkiego wiatru wiejącego z jej zewnętrznej atmosfery, podobnie jak Słońce traci powoli masę unoszoną przez wiatr słoneczny. Aby rozwiązać te problemy, ci z nas, którzy zajmują się badaniami ośrodka międzygwiazdowego, musieli najpierw zidentyfikować jego rozmaite składniki. Pierwszy krok zrobiono w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, przeprowadzając analizę jego składu pierwiastkowego na podstawie widm światła emitowanego przez jasne obłoki, jak Mgławica w Orionie. Mierzony liczbą jąder atomowych skład ośrodka przedstawia się następująco: 90% wodoru, około 10% helu, a wszystkie pozostałe pierwiastki od litu do uranu występują jedynie w ilościach śladowych, zaledwie 0.1%.