Choć o Księżycu na ogół myślimy jako o pewnej całości, w rzeczywistości są to setki milionów oddzielnych miejsc istny archipelag odosobnienia. Wystarczy mały krok i już z temperatury 100 stopni poniżej zera przechodzimy do temperatury 100 stopni powyżej zera. Możemy wrzeszczeć, ile wlezie, do ucha towarzysza, a on nas nie usłyszy. Z powodu braku atmosfery, która przenosiłaby ciepło i dźwięk, każdy fragment Księżyca jest niczym samotna wyspa na oceanie, po którym żeglować się nie da. Atmosfera planety jest czynnikiem spajającym jej powierzchnię w całość. To dzięki temu parametry środowiska, jak temperatura, nie zmieniają się nazbyt gwałtownie, a lokalne wydarzenia, na przykład upadek meteorytu, wybuch wulkanu czy emisja gazów z fabrycznego komina, mogą mieć konsekwencje w skali globalnej. Na takie własności atmosfery zwrócili uwagę astronomowie badający naszą Drogę Mleczną. Od lat wiadomo, że nasza Galaktyka spowita jest atmosferą o bardzo małej gęstości, zwaną ośrodkiem międzygwiazdowym, która wypełnia przestrzeń pomiędzy miliardami jej gwiazd. Do niedawna wydawało się, że ośrodek ten to jedynie statyczny rezerwuar zimnego gazu, w którym nie dzieje się nic szczególnego, dopóki nie skondensuje w gwiazdy.